Oto co znaleźliśmy na Wikipedii na temat Summer Jazz Festival Kraków:

Jazz – nurt muzyki współczesnej powstały w Stanach Zjednoczonych, ukształtowany na przełomie XIX i XX wieku z elementów bluesa, ragtime’u, spirituals, work songs i tradycji marszowo-tanecznych, szczególnie w środowisku afroamerykanów zamieszkujących Nowy Orlean. Jego podstawą jest połączenie improwizacji, synkopowanego rytmu, swingowania, indywidualnego brzmienia wykonawców, polifonicznej gry zespołowej oraz harmoniki wywodzącej się częściowo z tradycji europejskiej.

Jazz od początku był muzyką zmienną stylistycznie: od archaicznego jazzu nowoorleańskiego, dixielandu i stylu chicagowskiego, przez swing i big-band jazz, po bebop, cool jazz, hard bop, free jazz, jazz modalny, jazz-rock/fusion, third stream, bossa novę i inne odmiany łączące jazz z muzyką popularną, latynoską, awangardową lub artystyczną. W rozwoju jazzu ważne były kolejne ośrodki i etapy: Nowy Orlean, Chicago, Nowy Jork i Kansas City, a następnie upowszechnienie jazzu w Europie oraz jego dalsze przekształcenia po II wojnie światowej.

Typowe instrumentarium jazzu obejmuje instrumenty dęte – trąbkę, puzon, klarnet i saksofon – oraz sekcję rytmiczną z fortepianem, kontrabasem lub gitarą basową, gitarą, perkusją i niekiedy banjo; w różnych odmianach skład ten bywał poszerzany lub modyfikowany. Warstwa wokalna w jazzie nie jest konieczna, ale występuje w pieśniach jazzowych, bluesie, spirituals, standardach oraz w technikach takich jak scat, w których głos bywa traktowany instrumentalnie.

W XX wieku jazz przeszedł drogę od muzyki użytkowej, tanecznej i rozrywkowej do jednej z najważniejszych form muzyki artystycznej, zachowując jednocześnie silny związek z praktyką wykonawczą, improwizacją i indywidualnym stylem muzyków.

Etymologia określenia „jazz” jest niepewna. Słowo to było początkowo zapisywane w różnych formach („jass”, „jas”, „jazz”). Jednym z najwcześniejszych udokumentowanych użyć terminu w odniesieniu do muzyki był rok 1915 w Chicago, gdzie słowa „jazz” używano wobec nowego, żywiołowego stylu tanecznego i rozrywkowego. Niedługo potem nazwa ugruntowała się w kulturze.